شماره ۱۷۱ - ای از لب تو تنگ شکر آمده به تنگ

ای از لب تو تنگ شکر آمده به تنگ
روی تو کرده لاله و گل را خجل به رنگ ۱

ز ابروی گوشه گیر به زه کرده ای کمان
بر جان عاشق از مژه کج کرده ای خدنگ ۲

بخت منی و طالع من، چون کنی فرار
عمر منی و دولت من، کی کنی درنگ ۳

با سرو گفته بود صبا ذکر قامتت
زان بر کنار جوی به یک پا بماند لنگ ۴

سلطان حسن روی تو از زلف و خط و خال
لشکر کشیده است کجا میرود به جنگ؟ ۵

خورشید اگر چه با تو کند دعوی جمال
دور از رخ و جمال تو سر می زند به سنگ ۶

تا بسته اند صورت رویت، نبست نقش
نقاش چرخ چون تو نگاری لطیف و شنگ ۷

یارب چه صورتی که ز روی کمال هست
اندیشه در جمال تو حیران و عقل دنگ ۸

خطت نهاد سلسله بر پای آفتاب
زلف تو بر میان قمر بسته پالهنگ ۹

نام از کجا و ننگ من عاشق از کجا؟
عاشق کی التفات نماید به نام و ننگ؟ ۱۰

هر شب نسیمی از طرب عشق مهرخی
تا وقت صبحدم زده بر فرق زهره چنگ ۱۱