شماره ۲۲۴ - گل ز خجالت آب شد پیش رخ نگار من

گل ز خجالت آب شد پیش رخ نگار من
سرخ برآمد از حیا لاله ز شرم یار من ۱

مست جمال خود کند عالم امر و خلق را
برقع اگر برافکند ساقی گلعذار من ۲

مست شراب آرزو، کی رهد از خمار غم؟
تا نخورد به صدق دل باده خوشگوار من ۳

بر تن مرده می دمد چون نفس مسیح جان
هر طرفی که می رود بوی گل و بهار من ۴

تا شده ام چو مقبلان صید کمند سنبلش
هست به رغبت آمده شیر فلک شکار من ۵

(شمس منیر کی بود چون مه بدر گلرخم؟
سرو قدش نهال جان ورد رخش دثار من) ۶

مصحف حسن دلبرم هست دو چارده ولی
سی و دو است از آنکه آن ماه دو پنج و چار من ۷

من که ز مجلس ازل مست اناالحق آمدم
چون نزند شه ابد بر سر عرش دار من ۸

ای که ز عشق گفته ای دست بدار و توبه کن
عشق جمال دلبران تا ابد است کار من ۹

سنگ فنا ز آسمان گر برسد چه باک از آن
شکر که نیست از عمل شیشه زهد، بار من ۱۰

(هست نسیمی! در جهان سی و دو نطق لایزال
روز به محشر جزا دولت برقرار من) ۱۱