شماره ۲۷۶ - فضل حق می دهدم هردم از این می جامی

فضل حق می دهدم هردم از این می جامی
که ندارد چو ابد مستی او انجامی ۱

شرح اسرار تجلی تو ز فرعون مپرس
کآتش انی اناالله نداند خامی ۲

صبح و شامم همه با زلف و رخت می گردد
کو مبارک تر از این صبح و نکوتر شامی ۳

دور حسنش ابدی گشت و نباشد من بعد
خالی از مهر رخش در همه دور ایامی ۴

(خال مشکین لبش دانه زلف است آری
هست بر هر ورق چهره کماهی دامی) ۵

آن که شد مست می عشق رخش در همه حال
با وی است ار چه بود همدم دردآشامی ۶

از تویی تا به خدا یک نفس است ای سالک!
بر سر خویش نه از شش جهت خود گامی ۷

(بجز آن دل که رسد از رخ و زلفش به خدا
کی دلی دید مرادی و گرفت او کامی؟) ۸

زلف مشکین دلارام من آرام دل است
بی سر زلف دلارام که دید آرامی؟ ۹

مست فضل است نسیمی و بر این معنی دال
هست از هر طرف روی تو ضاد و لامی ۱۰