غزل ۸۱۶ - ای گشته نهان از همه از بس که عیانی

ای گشته نهان از همه از بس که عیانی
دیده ز تو بینا و تو از دیده نهانی ۱

گر من طلبم دولت وصلت نتوانم
گر تو بنمایی رخ خویشم بتوانی ۲

شد در سر کار تو همه مایهٔ عمرم
آخر تو چه چیزی که نه سودی نه زیانی ۳

یک چند در اندیشهٔ روی تو نشستم
معلوم نشد خود که چه چیزی به چه مانی ۴

ای جان و جهان نیست به هر جان و جهان هیچ
آخر تو کدامی که نه جانی نه جهانی ۵

دل گفت که جانی و خرد گفت جهانی
چون نیک بدیدم تو نه اینی و نه آنی ۶

تبدیل نداری که توان خواند جهانت
تغییر نداری که توان گفت که جانی ۷

عطار عیان است که محتاج بیان است
گر اهل عیانی به چه در بند عیانی ۸