شماره ۲۸ - یکشنبه یازدهم ربیع الاول یکهزار و سیصد و هشت بود که کارگزاران حضرت مستطاب اقدس و

یکشنبه یازدهم ربیع الاول یکهزار و سیصد و هشت بود که کارگزاران حضرت مستطاب اقدس والا روحی فداه این چاکر خانزاد را در دربار آسمان مدار بخواستند تا شعرخوانی کنم سلطان علیخان که یکی از محترمین محارم خلوت و منشیان آستان اقدس آن حضرت است حاضر بود حضرت ولیعهدی روحی فداه بر سبیل مطایبه بیتی دو سه از چاکر خواستند که مشارالیه را هجا گویم و من چون اطاعت فرمان را ناگزیر بودم با اینکه هجو مردمان گفتن خاصه بزرگان را از قانون فضل و رویت خود دور میدانستم این قطعه را در همان ساعت بگفتم و همگان را باعث آفرین بر من گردید. ۱

مهین رتبه سلطان علی خان راد
که رخ سرخ بادا در این سبز کشت ۲

ندانم چرا روی و خویش بود
یکی همچو دوزخ یکی چون بهشت ۳

روانها بیاساید از خوی نیک
درونها بفرساید از روی زشت ۴

درونش دل مؤمنان در حرم
برونش رخ مشرکان در کنشت ۵

جمالش چو صحرا به هنگام دی
خصالش چو بستان به اردی بهشت ۶

تو گوئی مران مصحف پاک را
یکی کاتبی زشت خط بر نبشت ۷

و یا گنجی از گوهر شاهوار
نمودند بنهفته در خاک و خشت ۸

خداوند هرچ از جمالش بکاست
ببالای فضل و کمالش بهشت ۹

نه دولت ابا زحمت آید بکف؟
نه گل را کشاورز با خار کشت؟ ۱۰

به نزدیک من زنگی نیک خوی
نکوتر ز حوری که با خوی زشت ۱۱