هوش مصنوعی:
شاعر در این متن بیان میکند که درخواست گندم از کسی که مویز (کشمش) تولید میکند، مانند درخواست گشنیز از یاسمن است و این کار نادانانهای است. او اشاره میکند که مویز از تاک به دست میآید و نان از خاک، و نژاد خاکی خوار است در حالی که نسل تاک عزیز است. شاعر با اشاره به دانش و فرهنگ و هوشی که خدا به او داده، اعلام میکند که از این پس از «ده مویز» گندم نخواهد خواست، بلکه آب گشاده (شراب) را از مویز طلب میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم فلسفی و اخلاقی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به «آب گشاده» (شراب) ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال مناسب نباشد.
شماره ۹۷ - ز«ده مویز» کسی کو طلب کند گندم
ز«ده مویز» کسی کو طلب کند گندم
چو ابلهی است که جوید ز یاسمین گشنیز ۱
مویز زاده تاک است و نان سلاله خاک
نژاد خاکی خوار است و نسل تاک عزیز ۲
به حکم آنکه خدایم ز اولین فطرت
بداده دانش و فرهنگ و هوش و رای و تمیز ۳
ز«ده مویز» نخواهم از این سپس گندم
ولیک خواهم آب گشاده را ز مویز ۴
چو ابلهی است که جوید ز یاسمین گشنیز ۱
مویز زاده تاک است و نان سلاله خاک
نژاد خاکی خوار است و نسل تاک عزیز ۲
به حکم آنکه خدایم ز اولین فطرت
بداده دانش و فرهنگ و هوش و رای و تمیز ۳
ز«ده مویز» نخواهم از این سپس گندم
ولیک خواهم آب گشاده را ز مویز ۴
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۴
۲۶۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۶ - خداوندا در این فیروز ایوان
گوهر بعدی:شماره ۹۸ - خسروا کرده فلک خوار و زبونم چندان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.