شماره ۱۳۶ - خدایگانا از گرد راه موکب تو

خدایگانا از گرد راه موکب تو
خدا گواست که شد چشم بندگان روشن ۱

ورود مقدم میمونت اندر این سامان
بود چو مقدم اردی بهشت در گلشن ۲

تو زنده سازی در ملک داد و دانش را
چنانکه باد بهاری به باغ سرو سمن ۳

ولی چه سود که این بنده با هزار دریغ
رهین بستر در دم درون بیت حزن ۴

شکسته بازویم از سنگ منجنیق قضا
فتاده حیران چون مورلنگ در به لگن ۵

زمانه پنجه و بازوی حقگذار مرا
شکست تا نتواند گرفتن آن دامن ۶

به خیره ز آن که ترا دامنی است پهن و دراز
فراخ بر قد و بالای این سپهر کهن ۷

به فضل خویش کنی هر شکسته را جبران
ز لطف خویش کنی هر رمیده را ایمن ۸

علی الخصوص رهی را که از نخستین روز
در آستانه رفیع تو بوده است وطن ۹

بگیر دستم و جبران کن این شکستگیم
که دست چرخ نیارد به بسته تو شکن ۱۰

بنان سحر بیان مرا که در مدحت
ز خامه عنبر سارا فشاند و مشک ختن ۱۱

به جرم آنکه ز دامان خواجه گشت جدا
بهم شکست و شد اکنون و بال در گردن ۱۲

ولی چه باک که گر دستم اوفتاده ز کار
نمانده است زبانم به مدحتت ز سخن ۱۳

گرم چو شاخ صنوبر شکسته دست امید
به صد زبانت سرآیم مدیحه چون سوسن ۱۴