شماره ۲۲۵ - داورا ای که بهنگام مدیحت بورق

داورا ای که بهنگام مدیحت بورق
بیزد از خامه مه و مهر و سهیل یمنم ۱

تا بحدیکه همه مدعیان پندارند
مالک مرسله زهره و عقد پرنم ۲

تو همه ماهی و خورشیدی و ابری و نسیم
من خزان دیده و پژمرده گلی در چمنم ۳

آفتابی که بگردون شده تابنده توئی
سایه کافتد از آن، بر زبر خاک منم ۴

خرد بودم من و دادیم بزرگی چندان
که نگنجد بتن ای خواجه دگر پیرهنم ۵

پیرهن بر تن سهل است که از وجد و طرب
جای آنست که بیرون شود از پوست تنم ۶

شیوه بوالحسنی داری وجود علوی
ویژه با من که ز نسل علی «ع » بوالحسنم ۷

برگزیدی ز خردمندان در بارگهم
برکشیدی زسخن سنجان در انجمنم ۸

کرمت ماء معین ریخت بجام هوسم
سخنت در ثمین داد بجای ثمنم ۹

چون تو آوردی و اینجا تو نگهداشتیم
هم تو بردی بر شاهنشه با خویشتنم ۱۰

می نترسم زبد چرخ و نباشم حیران
کانکه آورده مرا باز برد در وطنم ۱۱

بیژن آسا ز چه غصه برون آرد باز
رستم فضل تو بی منت دلو و رسنم ۱۲

تو پرستنده حقی و گر این بنده ترا
نپرستم ز سر صدق کم از برهمنم ۱۳

ور ترا نیک پرستم همه دانند که من
بنده حقم و از جان عدوی اهرمنم ۱۴

تو بنامیزد نقاد سخن باشی و من
نیست در مخزن دانش گهری جز سخنم ۱۵

گر سخن راست سرودم دهنم شیرین کن
ورنه شاید که دو صد مشت زنی بر دهنم ۱۶