شمارهٔ ۲۴۰ - از عبدالعلی خان نامی پالتو خواسته

ولی نعمتا ای که مهر کفت
رباید ز ماه درخشنده ضو ۱

کمالت چو کوه متین دیر پای
خیالت چو ماه معین تندرو ۲

ثریا بود خوشه آسمان
نموده ز گشت عطایت درو ۳

بخاک درت هست عرضی مرا
گرت التفاتی است یکدم شنو ۴

تو دانی که این بنده را هیچ نیست
جز این دل که دارد بنزدت گرو ۵

دگر راه دوری که دارد به پیش
شب و روز باید نهد پا بدو ۶

ز سرما شود سینه اش چاک چاک
ز سختی شود ناف کاهش جدو ۷

شب از سوزش این دم شهریار
بسوزد تنش همچو پشم از الو ۸

که گردم به لطف تو مستظهرا
شود بر تنم جامه عیش نو ۹

الا تا بود روز بهتر ز شب
الا تا بود ماست کم از پلو ۱۰

عدوی تو گندم صفت زیر آش
حسود تو در کام حیوان چو جو ۱۱