هوش مصنوعی:
این شعر درباره استاد محمد دلاک است که به خاطر رفتار ناپاکش مانند تیغ تیز توصیف شده است. شاعر اشاره میکند که مرگ (مقراض اجل) عمر او را بریده و زخم دلش عمیق بوده است. شاعر همچنین بیان میکند که اگر تیغ او کند شود، بر پایش مینهد و اگر تیز باشد، بر ریشش میزند، که نشاندهنده عدالت و پاسخ مناسب به اعمال اوست.
رده سنی:
15+
محتوا شامل مفاهیم اخلاقی و عدالت است که ممکن است برای کودکان کمسن قابل درک نباشد. همچنین اشاره به مرگ و زخمهای عاطفی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شمارهٔ ۲ - در هجو استاد محمد دلاک
استاد محمد آنکه دلاک بود
همچون دم تیغ خویش ناپاک بود ۱
مقراض اجل تسمه عمرش ببرد
وزنشتر من زخم دلش چاک بود ۲
باید نگریست تیغ همچون نیشش
تا اجر دهم ز طبع خیراندیشش ۳
گر کند شود کند نهم بر پایش
ور تیز بود تیز دهم بر ریشش ۴
همچون دم تیغ خویش ناپاک بود ۱
مقراض اجل تسمه عمرش ببرد
وزنشتر من زخم دلش چاک بود ۲
باید نگریست تیغ همچون نیشش
تا اجر دهم ز طبع خیراندیشش ۳
گر کند شود کند نهم بر پایش
ور تیز بود تیز دهم بر ریشش ۴
قالب: مثنوی
تعداد ابیات: ۴
۳۲۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱ - راجع بعباس نام
گوهر بعدی:شمارهٔ ۳ - در هجو استاد رضای نجار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.