شماره ۱۶ - از خنده چه آلوده شود لب به عتابت

از خنده چه آلوده شود لب به عتابت
زهر از شکرت میچکد و، آتش از آبت ۱

از قتل من بیگنه، ای شوخ بپرهیز
کان نیست گناهی که نویسند ثوابت ۲

حاجب ندهد راهم و خواهم که نهانی
گویم به تو حرفی و برآرم ز حجابت ۳

آخر چه به ویرانی دل این همه کوشی؟!
جز دل نبود خانه ای، ای خانه خرابت! ۴

از خون اسیران، چو کشی جام و شوی مست؛
جز مرغ دل سوختگان نیست کبابت ۵

تا روز گذاریم به زانو سرو از غم
خوابی نه شب هجر، که بینیم به خوابت ۶

آذر بحلت کرد، مگر چند توان گفت
در روز حساب از غم بیرون ز حسابت؟! ۷