شماره ۳۶ - زبان، غمی که بدل داشتم نهان نگذاشت

زبان، غمی که بدل داشتم نهان نگذاشت
نهفته بود غمی در دلم، زبان نگذاشت! ۱

بر آستانه اش ار سر گذاشتم چه عجب؟!
بر آستانه ی او سر نمی توان نگذاشت! ۲

علاج حسرت بلبل کند گلی که شکفت
ز گلبنی که بر او زاغی آشیان نگذاشت ۳

در این بهار کشیدم بسوی گلشن رخت
بشوق آنکه گلی بو کنم، خزان نگذاشت ۴

بود هوای تماشای باغی آذر را
که روزگار گلش را بباغبان نگذاشت ۵