هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر با استفاده از استعارهها و کنایههای زیبا، درد فراق و جدایی را بیان میکند. او از نسیم صبا، مرغ دل و نامه به عنوان پیامرسانهای احساسات خود استفاده میکند و از رنج دوری و نیاز به درمان روحی میگوید.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و ادبی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارهها و کنایههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۴۴ - ز آن سویش ای نسیم صبا میفرستمت
ز آن سویش ای نسیم صبا میفرستمت
که آری خبر، وگرنه چرا میفرستمت؟! ۱
دردم نکشته، زود رسان آنچه از طبیب؛
بیمارم و برای دوا میفرستمت! ۲
ای مرغ دل، مباد شوی مبتلا، که من
ناچارم و بدام بلا میفرستمت! ۳
ترسم ز شوق، نامه نگیری زمن؛ روی
گر گویمت رفیق کجا میفرستمت؟! ۴
تا دانی از جدایی تو در به در شدم
از هر دیار نامه جدا میفرستمت! ۵
که آری خبر، وگرنه چرا میفرستمت؟! ۱
دردم نکشته، زود رسان آنچه از طبیب؛
بیمارم و برای دوا میفرستمت! ۲
ای مرغ دل، مباد شوی مبتلا، که من
ناچارم و بدام بلا میفرستمت! ۳
ترسم ز شوق، نامه نگیری زمن؛ روی
گر گویمت رفیق کجا میفرستمت؟! ۴
تا دانی از جدایی تو در به در شدم
از هر دیار نامه جدا میفرستمت! ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۳۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۳ - چو بر مزار من آید به جلوه آن قد و قامت
گوهر بعدی:شماره ۴۵ - گیرم به عجز دامنت و جان سپارمت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
