شماره ۴۶ - حیات جاودان بخشد به عاشق لعل خندانت

حیات جاودان بخشد به عاشق لعل خندانت
بود سرچشمه ی آب بقا چاک زنخدانت ۱

نباشی گر تو شمع تربت ما نیست دلسوزی؛
که افروزد چراغی بر سر خاک شهیدانت! ۲

نمیدانی چرا شد چاک تا دامن گریبانم؟!
مگر روزی به دست چون خودی افتد گریبانت! ۳

از آن هر دم به چاک سینه ی اهل وفا خندی
که تا ریزد نمک بر زخم دلها از نمکدانت ۴

به حشر از کشتن آذر، مکن انکار میترسم
خجل گردی چو بیرون آورد از سینه پیکانت ۵