شماره ۵۱ - وفا نگر، که وفائی ندیده از صیاد

وفا نگر، که وفایی ندیده از صیاد
به دام ماندم و از آشیان نکردم یاد! ۱

گرم نه دست وفا پای بست کرده چرا
پرم نبسته کسی و نمی‌شوم آزاد؟! ۲

اسیر دامم و خلقی ز ناله‌ام نالان؛
نداشت در چمنم هرگز این اثر فریاد! ۳

اگر چه گشت خراب آشیان کاسیر شدم
ولی شد از نفس دلکشم قفس آباد! ۴

نه گل به شاخ و نه بلبل در آشیان افسوس
که خاد با زغن افگنده عیش را بنیاد ۵

خوش آنکه باد صبا، آتش گل افروزد؛
که آب دیده‌ی من، خاک باغ داد به باد ۶

ولی به کنج قفس مانده من، چو آید گل
نوید آمدن او به من که خواهد داد؟! ۷