شماره ۵۰ - نهم بر خاک پهلو شب، باین امید در کویت

نهم بر خاک پهلو شب، به این امید در کویت
که ننشیند کسی از هم نشینان روز پهلویت ۱

فغان، کامشب که دارم راه در بزم تو، از غیرت
به سوی غیر باید بنگرم، تا ننگرد سویت! ۲

در این گلشن، که هر مرغی گلی جوید، من آن مرغم
که بینم روی هر گل، آیدم یاد از گل رویت ۳

نیم آزرده از برگشتن کویت، اگر بینم
که جز من دیگری آزرده بر می‌گردد از کویت ۴

به افسونت زبان بستم، به بزم غیر و می‌ترسم؛
که باشد با کسی در گفتگو چشم سخن گویت ۵

پس از رنجش، به سویت می‌کشد هر دم دلم، اما
به دامن می‌کشم پا، می‌کنم چون یاد از خویت! ۶

کشی چون تیغ کین، از شوق جان دادن مرا خوشتر؛
که از قتلم خدا ناکرده گردد رنجه بازویت ۷

در آن مجلس نداند تا کسی احوال من، باید
که بینم یک نظر سوی رقیبان، یک نظر سویت ۸

ز لطفت تا شود قطع امید غیر یکباره
به کویت هر سحر شب نالد آذر چون سگ کویت ۹