شماره ۵۲ - گفتمش حرفی و امید که در گوشش باد

گفتمش حرفی و امید که در گوشش باد
و آنچه از من نشنیده است فراموشش باد ۱

آنکه زد طعنه ی بیهوشیم از دیدن او
چشم او، راهزن قافله ی هوشش باد ۲

آن قصب پوش جوان، کز ستمش دم نزنم
شرمی از طاقت پیران خشن پوشش باد ۳

گفت دیروز شب آیم ببرت آمد صبح
شرمی امروز ز دیر آمدن دوشش باد ۴

سرکند غیر چو بدگویی من، یا رب یار
نشنود، ور شنود زود فراموشش باد ۵

صبح کز طلعت خورشید به خود می نازد
شرمی از پرتو آن طرف بناگوشش باد ۶

روز محشر، چو جفای تو ز آذر پرسند
به دعا کوش که یا رب لب خاموشش باد ۷