شماره ۵۶ - دلم، که شکوه ز بیداد دلبری دارد

دلم، که شکوه ز بیداد دلبری دارد
ستم کشی است که یار ستمگری دارد ۱

به آن درخت، زیان یا رب از خزان مرساد
که زیر سایه ی خود، مرغ بی پری دارد! ۲

ز شوق، دل چو کبوتر طپد به سینه مگر
سراغ نامه به بال کبوتری دارد؟! ۳

شکایت از ستمت کی کنم که بسته لبم
شکایتی که ز جور تو دیگری دارد! ۴

چه خواجه ای تو که هر بنده ای که می نگرم
به غیر بنده ی تو بنده پروری دارد! ۵

گرفت مهر تو تا جای در دلم، گفتم
که بشکنم صدفی را که گوهری دارد! ۶

به راه عشق تو، گم گشت آذر، این راهی است
که هر که گم شود، امید رهبری دارد ۷