شماره ۷۱ - از سینه دل رمید و بزلف تو رام ماند

از سینه دل رمید و بزلف تو رام ماند
مرغ از قفس پرید و گرفتار دام ماند ۱

می گفتمش غم دل و، عمدا نکرد گوش؛
تا غیر آمد و، سخنم ناتمام ماند! ۲

از ساقی سپهر فغان، کز جفای او
دوری بسر نرفت که جم رفت و جام ماند ۳

ماهی ز طرف بام برآمد که تا سحر
بس چشم چون ستاره بر ان طرف بام ماند! ۴

خسرو ز جام رشک ندانم چه زهر ریخت
فرهاد را بکام، که خود تلخکام ماند؟! ۵

افسوس کآذر از ستم یار بیوفا
جان داد، لیک ازو نه نشان و نام نماند ۶