سخنی از رابعه

زو یکی پرسید کای صاحب قبول
تو چه می‌گویی ز یاران رسول ۱

گفت من از حق نمی‌آیم به سر
کی توانم داد از یاران خبر ۲

گرنه در حق جان و دل گم دارمی
یک نفس پروای مردم دارمی ۳

آن نه من بودم که در سجده گهی
خار در چشمم شکست اندر رهی ۴

بر زمین خونم روان شد از بصر
من ز خون خویش بودم بی‌خبر ۵

آنک او را این چنین دردی بود
کی دل کار زن و مردی بود ۶

چون نبودم تا که بودم خودشناس
دیگری را کی شناسم در قیاس ۷

تو درین ره نه خدا و نه رسول
دست کوته کن ازین رد و قبول ۸

تو کفی خاکی درین ره خاک شو
از تبرا و تولا پاک شو ۹

چون کفی خاکی سخن از خاک گوی
جمله را تو پاک دان و پاک گوی ۱۰