شماره ۱۰۷ - تا من افتادم بدام، افتاد غوغا در قفس؛

تا من افتادم بدام، افتاد غوغا در قفس؛
کس درین غوغا بمن مشکل دهد جا در قفس ۱

در چمن، از ناله ی مرغان، کسی امشب نخفت؛
عندلیبی تازه افتاده است گویا در قفس! ۲

نه همین مرغ چمن، از ناله ام در ناله بود؛
تا من افتادم بدام، افتاد غوغا در قفس ۳

از فراموشی صیادم، دل آمد در فغان
بشنوم از عندلیبی ناله هر جا در قفس ۴

نیست با ذوق اسیری، از بهارم آگهی؛
برمشامم میخورد بوی گل، اما در قفس! ۵

خون کنی از نغمه ام تا کی دل ای مرغ چمن؟
میتوانم کرد منهم ناله، اما در قفس! ۶

ای که میگیری سراغ ما و دمساز ما
دی بباغ، امروز در دامیم و فردا در قفس! ۷

گفتی آذر روز و شب از چیست نالان در عراق؟!
از هم آوازان خود مانده است تنهادر قفس! ۸