شماره ۱۱۳ - مهی، که مایه ی شادی عالم است غمش

مهی، که مایه ی شادی عالم است غمش
بود شکایت بسیار من، ز لطف کمش ۱

مرا فراق وی آن روز کشت و، میترسم
که روز حشر بقتلم کنند متهمش! ۲

منش ستمگری آموختم، ندانستم
که من نخست دهم جان بخواری از ستمش ۳

فگند تیغ و یم سر بپای او، شادم
که بر نداشتم آن روز هم سر از قدمش ۴

فغان که روز فراقم، زمان زمان آمد؛
بیاد سوی رقیبان، نگاه دمبدمش ۵

فگند عشق، به بتخانه یی مرا کز ناز
ندیده گوشه ی چشمی برهمن از صنمش ۶

چه مرغ نامه ام آذر برد بکوی بتی
که نیست باک ز قتل کبوتر حرمش؟! ۷