شماره ۱۱۷ - بی تو چو می در قدح ریزم و شکر بجام

بی تو چو می در قدح ریزم و شکر بجام
خون بود آن در جگر، زهر شود این بکام ۱

قد چو فرازی بباغ، رخ چو فروزی ز بام
سروی و سرو بلند، ماهی و، ماه تمام! ۲

بر سر کویت مریز، خون مرا کی رواست
کشتن صید حرم، خاصه به بیت الحرام؟! ۳

روز و شب از شوق وی، بر سر راهم که کی؛
قاصد فرخنده پی، آید و آرد پیام ۴

صید گه عشق راست، خاصیتی کاندرو؛
صید که زیرک تر است، زودتر افتد بدام! ۵

یار چو عمر از برم، رفت شتابان بلی
یار ندارد وفا، عمر ندارد دوام ۶

خنده کنی چون ز لطف، شانه زنی چون بزلف؛
حقه ی گوهر کجا؟ طبله ی عنبر کدام؟! ۷

گر طلبم وصل تو، کشتنیم ؛ کز ازل،
خون رخت شد حلال، وصل توام شد حرام! ۸

غیر ز شوق وصال، خنده زنان روز و شب
آذر از اندوه هجر، گریه کنان صبح و شام ۹