شماره ۱۳۵ - جانان نشسته تا من از شوق جان فشانم

جانان نشسته تا من از شوق جان فشانم
من ایستاده تا او گوید: فشان، فشانم! ۱

مشکل کنم فراموش، از پرفشانی دام؛
صد سال اگر پرو بال در آشیان فشانم! ۲

محمل گذشت، و اشکم خاکی نهشت؛ تا من
بر سر چو بازآید آن کاروان، فشانم! ۳

برنایدم، گر از دست کاری؛ ولی توانم،
از آستین غباری زان آستان فشانم ۴

آذر، گرت بسر زر افشاند تا نشاندت
برخیز تا بپایت، من نیز جان فشانم! ۵