شماره ۱۴۵ - جان می دهد جان، آن لعل خندان

جان می دهد جان، آن لعل خندان
دل می برد دل، آن عقد دندان ۱

خوش آنکه گریم، چون ابرو بینم
آن غنچه لب را، زان گریه خندان ۲

چون در برآرم، او را گذارم
لب بر لب او، چون ارجمندان ۳

هم من به دندان گیرم لب او
هم او لب من گیرد به دندان ۴