هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از بیعدالتی و قضاوت ناعادلانه شکایت میکند و میپرسد که چرا بدون حضور او در مورد خوب و بدش تصمیم میگیرند. او به گذشته و حال خود اشاره میکند و از آینده و نحوه مواجهه با داوری میترسد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و انتقادی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
رباعی ۷۰ - بر من قلم قضا چو بی من رانند
بر من قلم قضا چو بی من رانند
پس نیک و بدش ز من چرا می دانند ۱
دی بی من و امروز چو دی بی من و تو
فردا به چه حجتم به داور خوانند ۲
پس نیک و بدش ز من چرا می دانند ۱
دی بی من و امروز چو دی بی من و تو
فردا به چه حجتم به داور خوانند ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۱۲۲۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۶۹ - بر چشم تو عالم ارچه میآرایند
گوهر بعدی:رباعی ۷۱ - تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
