رباعی ۱ - برخیز و بیا بتا برای دل ما رباعی ۲ - چون عهده نمی‌شود کسی فردا را رباعی ۳ - قرآن که مهین کلام خوانند آن را رباعی ۴ - گر می نخوری طعنه مزن مستان را رباعی ۵ - هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا رباعی ۶ - ماییم و می و مطرب و این کنج خراب رباعی ۷ - آن قصر که جمشید در او جام گرفت رباعی ۸ - ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست رباعی ۹ - اکنون که گل سعادتت پربار است رباعی ۱۰ - امروز تو را دسترس فردا نیست رباعی ۱۱ - ای آمده از عالم روحانی تفت رباعی ۱۲ - ای چرخ فلک خرابی از کینه تست رباعی ۱۳ - ای دل چو زمانه می‌کند غمناکت رباعی ۱۴ - این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت رباعی ۱۵ - این کوزه چو من عاشق زاری بوده است رباعی ۱۶ - این کوزه که آبخوارهٔ مزدوریست رباعی ۱۷ - این کهنه رباط را که عالم نام است رباعی ۱۸ - این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت رباعی ۱۹ - بر چهره ی گل نسیم نوروز خوش است رباعی ۲۰ - پیش از من و تو لیل و نهاری بوده است رباعی ۲۱ - تا چند زنم به روی دریاها خشت رباعی ۲۲ - ترکیب پیاله‌ای که درهم پیوست رباعی ۲۳ - ترکیب طبایع چو به کام تو دمی است رباعی ۲۴ - چون ابر به نوروز رخ لاله بشست رباعی ۲۵ - چون بلبل مست راه در بستان یافت رباعی ۲۶ - چون چرخ به کام یک خردمند نگشت رباعی ۲۷ - چون لاله به نوروز قدح گیر به دست رباعی ۲۸ - چون نیست حقیقت و یقین اندر دست رباعی ۲۹ - چون نیست ز هر چه هست جز باد به دست رباعی ۳۰ - خاکی که به زیر پای هر نادانی است رباعی ۳۱ - دارنده چو ترکیب طبایع آراست رباعی ۳۲ - در پرده ی اسرار کسی را ره نیست رباعی ۳۳ - در خواب بدم مرا خردمندی گفت رباعی ۳۴ - در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست رباعی ۳۵ - در فصل بهار اگر بتی حور سرشت رباعی ۳۶ - دریاب که از روح جدا خواهی رفت رباعی ۳۷ - ساقی گل و سبزه بس طربناک شده‌ست رباعی ۳۸ - عمریست مرا تیره و کاریست نه راست رباعی ۳۹ - فصل گل و طرف جویبار و لب کشت رباعی ۴۰ - گر شاخ بقا ز بیخ بختت رست است رباعی ۴۱ - گویند کسان بهشت با حور خوش است رباعی ۴۲ - گویند مرا که دوزخی باشد مست رباعی ۴۳ - من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت رباعی ۴۴ - مهتاب به نور دامن شب بشکافت رباعی ۴۵ - می خوردن و شاد بودن آیین منست رباعی ۴۶ - می لعل مذابست و صراحی کان است رباعی ۴۷ - می نوش که عمر جاودانی اینست رباعی ۴۸ - نیکی و بدی که در نهاد بشر است رباعی ۴۹ - در هر دشتی که لاله‌زاری بوده‌ست رباعی ۵۰ - هر ذره که در خاک زمینی بوده است رباعی ۵۱ - هر سبزه که برکنار جویی رسته است رباعی ۵۲ - یک جرعه می ز ملک کاووس به است رباعی ۵۳ - چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ رباعی ۵۴ - آنانکه محیط فضل و آداب شدند رباعی ۵۵ - آن را که به صحرای علل تاخته‌اند رباعی ۵۶ - آنها که کهن شدند و اینها که نوند رباعی ۵۷ - آن کس که زمین و چرخ و افلاک نهاد رباعی ۵۸ - آرند یکی و دیگری بربایند رباعی ۵۹ - اجرام که ساکنان این ایوانند رباعی ۶۰ - از آمدنم نبود گردون را سود رباعی ۶۱ - از رنج کشیدن آدمی حر گردد رباعی ۶۲ - افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد رباعی ۶۳ - افسوس که نامه جوانی طی شد رباعی ۶۴ - ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود رباعی ۶۵ - این عقل که در ره سعادت پوید رباعی ۶۶ - این قافله عمر عجب می گذرد رباعی ۶۷ - بر پشت من از زمانه تو میاید رباعی ۶۸ - بر چرخ فلک هیچ کسی چیر نشد رباعی ۶۹ - بر چشم تو عالم ارچه می‌آرایند رباعی ۷۰ - بر من قلم قضا چو بی من رانند رباعی ۷۱ - تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد رباعی ۷۲ - تا راه قلندری نپویی نشود رباعی ۷۳ - تا زهره و مه در آسمان گشت پدید رباعی ۷۴ - چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرد رباعی ۷۵ - حَیّی که به قدرت سر و رو می‌سازد رباعی ۷۶ - در دهر چو آواز گل تازه دهند رباعی ۷۷ - در دهر هر آن که نیم نانی دارد رباعی ۷۸ - دهقان قضا بسی چو ما کشت و درود رباعی ۷۹ - روزی‌ست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد رباعی ۸۰ - زان پیش که بر سرت شبیخون آرند رباعی ۸۱ - عمرت تا کی به خودپرستی گذرد رباعی ۸۲ - کس مشکل اسرار اجل را نگشاد رباعی ۸۳ - کم کن طمع از جهان و می‌زی خرسند رباعی ۸۴ - گرچه غم و رنج من درازی دارد رباعی ۸۵ - گردون ز زمین هیچ گلی برنارد رباعی ۸۶ - گر یک نفست ز زندگانی گذرد رباعی ۸۷ - گویند بهشت و حورعین خواهد بود رباعی ۸۸ - گویند بهشت و حور و کوثر باشد رباعی ۸۹ - گویند هر آن کسان که با پرهیزند رباعی ۹۰ - می خور که ز دل کثرت و قلت ببرد رباعی ۹۱ - هر راز که اندر دل دانا باشد رباعی ۹۲ - هر صبح که روی لاله شبنم گیرد رباعی ۹۳ - هرگز دل من ز علم محروم نشد رباعی ۹۴ - هم دانه ی امید به خرمن ماند رباعی ۹۵ - یاران موافق همه از دست شدند رباعی ۹۶ - یک جام شراب صد دل و دین ارزد رباعی ۹۷ - یک قطره آب بود با دریا شد رباعی ۹۸ - یک نان به دو روز اگر بود حاصل مرد رباعی ۹۹ - آن لعل در آبگینه ی ساده بیار رباعی ۱۰۰ - از بودنی ای دوست چه داری تیمار رباعی ۱۰۱ - افلاک که جز غم نفزایند دگر رباعی ۱۰۲ - ای دل غم این جهان فرسوده مخور رباعی ۱۰۳ - ایدل همه اسباب جهان خواسته گیر رباعی ۱۰۴ - این اهل قبور خاک گشتند و غبار رباعی ۱۰۵ - خشت سر خم ز ملکت جم خوشتر رباعی ۱۰۶ - در دایره ی سپهر ناپیدا غور رباعی ۱۰۷ - دی کوزه‌گری بدیدم اندر بازار رباعی ۱۰۸ - ز آن می که حیات جاودانیست بخور رباعی ۱۰۹ - گر باده خوری تو با خردمندان خور رباعی ۱۱۰ - وقت سحر است خیز ای طرفه پسر رباعی ۱۱۱ - از جمله ی رفتگان این راه دراز رباعی ۱۱۲ - ای پیر خردمند پگه‌تر برخیز رباعی ۱۱۳ - وقت سحر است خیز ای مایه ی ناز رباعی ۱۱۴ - مرغی دیدم نشسته بر باره ی طوس رباعی ۱۱۵ - جامی است که عقل آفرین می زندش رباعی ۱۱۶ - خیام اگر ز باده مستی خوش باش رباعی ۱۱۷ - در کارگه کوزه‌گری رفتم دوش رباعی ۱۱۸ - ایام زمانه از کسی دارد ننگ رباعی ۱۱۹ - از جرم گل سیاه تا اوج زحل رباعی ۱۲۰ - با سرو قدی تازه‌تر از خرمن گل رباعی ۱۲۱ - ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم رباعی ۱۲۲ - این چرخ فلک که ما در او حیرانیم رباعی ۱۲۳ - برخیز ز خواب تا شرابی بخوریم رباعی ۱۲۴ - برخیزم و عزم باده ناب کنم رباعی ۱۲۵ - بر مفرش خاک خفتگان می‌بینم رباعی ۱۲۶ - تا چند اسیر عقل هر روزه شویم رباعی ۱۲۷ - چون نیست مقام ما در این دهر مقیم رباعی ۱۲۸ - خورشید به گل نهفت می‌نتوانم رباعی ۱۲۹ - دشمن به غلط گفت که من فلسفیم رباعی ۱۳۰ - مائیم که اصل شادی و کان غمیم رباعی ۱۳۱ - من می نه ز بهر تنگدستی نخورم رباعی ۱۳۲ - من بی می ناب زیستن نتوانم رباعی ۱۳۳ - هر یک چندی یکی برآید که منم رباعی ۱۳۴ - یک چند به کودکی به استاد شدیم رباعی ۱۳۵ - یک روز ز بند عالم آزاد نیم رباعی ۱۳۶ - از دی که گذشت هیچ ازو یاد مکن رباعی ۱۳۷ - ای دیده اگر کور نئی گور ببین رباعی ۱۳۸ - برخیز و مخور غم جهان گذران رباعی ۱۳۹ - چون حاصل آدمی در این شورستان رباعی ۱۴۰ - رفتم که در این منزل بیداد بدن رباعی ۱۴۱ - رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین رباعی ۱۴۲ - قانع به یک استخوان چو کرکس بودن رباعی ۱۴۳ - قومی متفکرند اندر ره دین رباعی ۱۴۴ - گاویست در آسمان و نامش پروین رباعی ۱۴۵ - گر بر فلکم دست بدی چون یزدان رباعی ۱۴۶ - مشنو سخن از زمانه ساز آمدگان رباعی ۱۴۷ - می خوردن و گرد نیکوان گردیدن رباعی ۱۴۸ - نتوان دل شاد را به غم فرسودن رباعی ۱۴۹ - آن قصر که با چرخ همی زد پهلو رباعی ۱۵۰ - از آمدن و رفتن ما سودی کو رباعی ۱۵۱ - از تن چو برفت جان پاک من و تو رباعی ۱۵۲ - می‌خور که فلک بهر هلاک من و تو رباعی ۱۵۳ - از هر چه به جز می است کوتاهی به رباعی ۱۵۴ - بنگر ز صبا دامن گل چاک شده رباعی ۱۵۵ - تا کی غم آن خورم که دارم یا نه رباعی ۱۵۶ - یک جرعه می کهن ز ملکی نو به رباعی ۱۵۷ - آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشی رباعی ۱۵۸ - از آمدن بهار و از رفتن دی رباعی ۱۵۹ - از کوزه‌گری کوزه خریدم باری رباعی ۱۶۰ - ای آنکه نتیجهٔ چهار و هفتی رباعی ۱۶۱ - ای دل تو به اسرار معما نرسی رباعی ۱۶۲ - ای دوست حقیقت شنو از من سخنی رباعی ۱۶۳ - ای کاش که جای آرمیدن بودی رباعی ۱۶۴ - بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی رباعی ۱۶۵ - بر شاخ امید اگر بری یافتمی رباعی ۱۶۶ - برگیر پیاله و سبو، ای دلجوی رباعی ۱۶۷ - پیری دیدم به خانهٔ خماری رباعی ۱۶۸ - تا چند حدیث پنج و چار ای ساقی رباعی ۱۶۹ - چندان که نگاه می‌کنم هر سویی رباعی ۱۷۰ - خوش باش که پخته‌اند سودای تو دی رباعی ۱۷۱ - در کارگه کوزه‌گری کردم رای رباعی ۱۷۲ - در گوش دلم گفت فلک پنهانی رباعی ۱۷۳ - زان کوزهٔ می که نیست در وی ضرری رباعی ۱۷۴ - گر آمدنم به خود بدی نامدمی رباعی ۱۷۵ - گر دست دهد ز مغز گندم نانی رباعی ۱۷۶ - گر کار فلک به عدل سنجیده بدی رباعی ۱۷۷ - هان کوزه‌گرا بپای اگر هشیاری رباعی ۱۷۸ - هنگام صبوح ای صنم فرخ پی