شماره ۱۵۱ - اشک من کآب زلالی است که نتوان گفتن

اشک من کآب زلالی است که نتوان گفتن
تازگی بخش نهالی است که نتوان گفتن ۱

برده ای چون دلم از دست، مپرس از حالم
حال دل باخته، حالی است که نتوان گفتن ۲

سرکش افتاده بسی گلبن این باغ، ولی
بلبلش را پروبالی است که نتوان گفتن! ۳

درد دل من، همه این است که بوسم پایت؛
در دل غیر خیالی است که نتوان گفتن ۴

بزم هر کس، ز چراغی است فروزان و زمن
روشن از شمع جمالی است که نتوان گفتن ۵

ننشیند بسر سرو، که مرغ دل من
سایه پرورد نهالی است که نتوان گفتن! ۶

گفتی: آذر که سگ کوی بتان بود چه شد؟!
پی رم کرده غزالی است که نتوان گفتن ۷