شماره ۱۶۲ - کی یار ریزد خون یار، آنگاه یاری همچو تو؟!

کی یار ریزد خون یار، آنگاه یاری همچو تو؟!
آخر که از یاران بگو کرده است کاری همچو تو؟! ۱

تازی تو گر رخش جفا، کی جان برند اهل وفا؟!
مسکین شکاری کز قفا، دارد شکاری همچو تو؟! ۲

خونم بریز ای سیم تن، چون کس نخواهد خواستن؛
خون گدایی همچو من، از شهریاری همچو تو! ۳

از بس ز غم خون خوردنم، مشکل بود جان بردنم؛
ظلم است از غم مردنم، با غمگساری همچو تو! ۴

بس از پی ات ای بی‌وفا افتادم، افتادم ز پا؛
اما سگی چون من کجا، گیرد شکاری همچو تو؟! ۵

ای گل نیم غمگین بسی، گر بینمت با هر خسی؛
دانم نسازد با کسی، ناسازگاری همچو تو! ۶

دی گفتمش: سرو و سمن، بر رسته چون تو در چمن؛
او گفت: گفتی همچو من؟! - من گفتم: آری همچو تو! ۷

گفتا: ازین کو پس برو، دل کن به یار نو گرو؛
گفتم: نه حرفی می‌شنو کو یار و یاری همچو تو؟! ۸

گفتا: نگردد کس دگر، خونین دل و خونین جگر
آذر بود یاری اگر، در هر دیاری همچو تو! ۹