شماره ۱۷۴ - هر کسی یار کسی، تو از من دلباخته گل

هر کسی یار کسی، تو از من دلباخته گل
ز بلبل، شمع از پروانه سرو از فاخته ۱

از دگر یاران ندارم چشم یاری، چون مرا
چشم زخم روزگار از چشم یار انداخته ۲

سرو، سر از باغ بیرون کرد، کت بیند خرام؛
خلق، پندارند کز شوکت سری افراخته ۳

باز امشب، نوبت زاری است ای مرغ سحر
ناله یی سر کن، که ضعفم از زبان انداخته! ۴

ای که گفتی: بعد ازین کار تو راخواهیم ساخت
فکر دیگر کن، که هجران کار ما را ساخته! ۵

بسکه از زخم خدنگ او بخود بالیده ام
در میان کشتگانم دیده و نشناخته! ۶

گر بسر وقت اسیران میروی، وقت است وقت
کآذر امشب خانه از نامحرمان پرداخته ۷