شماره ۱۸۵ - دل ز یار کهن، مگر کندی

دل ز یار کهن، مگر کندی
که به یاران تازه خرسندی؟! ۱

آه، ای نخل سرکش از جورت
کآشیان مرا پراکندی ۲

رشته ی جان ما گسست دریغ
که به زلف تو داشت پیوندی ۳

بی تو یعقوبم، آگهی از حال
داشت، گرداشت چون تو فرزندی! ۴

بنوازم، چه باشد ار بیند
بنده ای لطفی از خداوندی ۵

به تلافی گریه ی تلخم
داشت در زیر لب شکرخندی ۶

غیر را سوختی ازین غیرت
که به جان من، آتش افکندی! ۷

مرد آذر ز هجر و از مرگش
نتوان یافت جز تو خرسندی ۸