شماره ۱۸۹ - فغان که عمر سرآمد در انتظار کسی

فغان که عمر سرآمد در انتظار کسی
که همچو عمر، دمی بیش نیست یار کسی ۱

وفا به وعده گر این است امید گاهان را
کسی مباد به عالم امیدوار کسی ۲

در آن دیار شدم خاک ره، که ننشیند
به دامن کسی از رهروان، غبار کسی ۳

بر آن شدم که کنم منع دل ز عشق بتان
ولی به دست کسی نیست اختیار کسی ۴

مرا چه سود ازین زندگی، که تا بودم
نه کس به کار من آمد، نه من به کار کسی ۵

نشست غیر به پهلوی او، مباد آن روز
که ناکسی بودش جای در کنار کسی ۶

چه غم ز بی کسی آذر، جز این که می ترسم
کسی نیاوردم نامه از دیار کسی ۷