شماره ۱۹۷ - بر آستان، مگرم پاسبان بگردانی

بر آستان، مگرم پاسبان بگردانی
که راه غیر از آن آستان بگردانی ۱

ز گلبنی، که گلش دیده باشی ای بلبل؛
خزان چو شد، ستم است آشیان بگردانی ۲

سزای کشتنم، این بس بود که نعش مرا
پس از وفات، بر آن آستان بگردانی ۳

ز من، به غیر مگر آن سخن که چون افتد
به من نگاه تو، باید زبان بگردانی ۴

مکن ز بزم برونم، وگر کنی چه شود
مرا به گرد سر پاسبان بگردانی ۵

بداغ عشق تو شادم، که کس نمیخردم
گرم به شهر پی امتحان بگردانی ۶

روا مدار به آذر جفا چو نتوان ی
که راه ناله ی او ز آسمان بگردانی ۷