شمارهٔ ۴۹ - و له قطعه

ایا خان زمان، کز بیم خشمت؛
کند بهرام خون آشام لاوه ۱

پی اندود ایوان تو کیوان
کشد از ماه نو بر دوش ناوه ۲

چو خواند خطبه ی جاه تو برجیس
علا گردد ز آغازش علاوه ۳

تند خورشید، از خط شعاعی
برای بند شمشیرت کلاوه ۴

چو لیلی، هر شبت تا بر شبستان
نهد ناهید ازین مشکین کجاوه ۵

بود کمتر دبیر مجلست تیر
بچشمش گر ز خور نبود غشاوه ۶

روان کردم پیاده قاصدی دوش
سپهرش گر نه باز آرد ز آوه ۷

پیامی چند از من سویت آورد
طمع دارم که نشماریش یاوه ۸

نهی گر نامه ام بر سر، عجب نیست؛
که شد چتر فریدون نطع کاوه ۹

جوابی درخورش ده تا نگوید:
معاذ الله من تلک القساوه ۱۰

مبادا از خوی شرمش چو آید
شود صحرای قم، دریای ساوه ۱۱