خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن به توصیف زیباییهای ظاهری و بوی خوش یک شخص میپردازد و در نهایت اشاره میکند که این فرد همه چیز دارد جز رحم و مهربانی.
متن دارای مفاهیم انتقادی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۷۴ - رویی که کله ز مه رباید داری!
رویی که کله ز مه رباید داری!
مویی که به لاله مشک ساید داری! ۱
بویی که سر نافه گشاید داری!
آری، جز رحم هر چه باید داری! ۲
مویی که به لاله مشک ساید داری! ۱
بویی که سر نافه گشاید داری!
آری، جز رحم هر چه باید داری! ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۳ - دوشم دل برد، شاهد بازاری
گوهر بعدی:شماره ۱۷۵ - دارم ز فراق ماه مهر افروزی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
