شماره ۳۳ - شنیدم دو کس با هم از دوستان

شنیدم دو کس با هم از دوستان
برفتند از ایران به هندوستان ۱

یکی پا چو مارش فرو شد به گنج
یکی ماند در کنج محنت به رنج ۲

غنی بی‌وفا بود و مسکین غیور
بریدند از یکدگر مار و مور ۳

ره صبحت شهر تاشان ببست
فراخی دامان و تنگی دست ۴

نه آن یاد این کردی از اشتغال
نه این نام آن بردی از انفعال ۵

نگشتند یک روز با هم ندیم
فراموش کردند عهد قدیم ۶

همان کش ز افلاس شد تیره بخت
بر او آسمان کار بگرفت سخت ۷

بماند از نم اشک پا در گلش
اثر کرد بر دیده درد دلش ۸

جهان بینش از درد بی نور شد
ز چشمش بدو نیک مستور شد ۹

در آن روز کز بیم فقر آن جوان
سوی هند گشتی ز ایران روان ۱۰

همه خاک آن سرمه پنداشتی
وز آن، روشنی در نظر داشتی ۱۱

در آخر شد از اختر تیره آه
به آن سرمه عالم به چشمش سیاه ۱۲

مگر روزی از روزها بی‌گمان
به یک مجلس افگندشان آسمان ۱۳

نشستند پهلوی هم ز اتفاق
گه از وصل گفتند و گاه از فراق ۱۴

شنفتند و گفتند بسیار حرف
چو آمد به سر قصه‌های شگرف ۱۵

به محتاج گفتا خداوند کنز
نه از رای دلجویی، از راه طنز ۱۶

که: گر نعمتی گیرد از کس خدای
دهد نعمت دیگر او را به جای ۱۷

بگو کز تو اکنون چو بگرفت چشم
چه دادت؟ خروشید و گفتا ز خشم: ۱۸

بود این به از چشم روشن بسی
که روی منافق نبیند کسی ۱۹

نخواهم شود تا کسی کس مرا
نمی‌بینمت رو همین بس مرا ۲۰