شماره ۴۵ - شنیدم یکی از ملوک عجم

شنیدم یکی از ملوک عجم
که فرمان روا بود در ملک جم ۱

اجل افسر جم ربود از سرش
ملک زاده بر سر نهاد افسرش ۲

همه بندی و بنده آزاد کرد
به داد و دهش کشور آباد کرد ۳

شکفته‌تر از روی گل روی او
جهانی در آسایش از خوی او ۴

دلش رحم و انصاف و پرهیز داشت
ولی در کنایت زبان تیز داشت ۵

ندیدی ازو کس جز این هیچ رنج
که بودش ز شوخی زبان بذله سنج ۶

یکی روز می‌گشت بر گرد باغ
سرانش چو پروانه گرد چراغ ۷

چو دیدش، روان باغبان‌زاده جست
ز گل دسته‌ای بست و دادش به دست ۸

ملک‌زاده چون باغبان‌زاده دید
چو خود لاله رخ سروی آزاده دید ۹

عیان روی او دید چون روی خویش
تو گفتی مگر داشت آیینه پیش ۱۰

شگفتید و گفت: ای رخت رشک ماه
مگر مادرت در حرم داشت راه؟! ۱۱

رخ باغبان‌زاده چون گل شکفت
ملک‌زاده را پای بوسید و گفت ۱۲

که: شاها مرا مادری پیر بود
که در خانه‌ی خود زمین گیر بود ۱۳

پدر لیک بودم به باغ حرم
که باغ حرم کرد باغ ارم ۱۴

ملک‌زاده را شد دل از شرم آب
پشیمان شد از گفته‌ی ناصواب ۱۵

چرا بایدت با کس این حرف گفت
که نتوانی از وی جوابی شنفت؟! ۱۶