شماره ۵۰ - در ایام قطب زمان بایزید

در ایام قطب زمان بایزید
که بودش یقین از گمان بر مزید ۱

یکی گفت با گبر آتشکده
که: ای کشته‌ی کیشت آتش زده ۲

نه یی جغد، آهنگ ناخوش چرا؟!
سمندر نه یی، شوق آتش چرا؟! ۳

بیا راه اسلامیان پیش گیر
ببین کیش ما، ترک آن کیش گیر ۴

که تا ابر رحمت به گل باردت
ز شوره زمین گل به بار آردت ۵

به پاسخ چنین گفت آن پیر گبر
که: خورشید تا کی بپوشم به ابر؟! ۶

مسلمان اگر بایزد است، آه
ز من تا به اسلام، دور است راه! ۷

شب از سجده گردیده خم پشت او
مجدر ز سبحه سر انگشت او ۸

فلک حال او آرزو می‌کند
نیاید ز من آنچه او می‌کند ۹

ور اسلام این است ای آموزگار
که می‌بینم از مردم روزگار ۱۰

همان به کز آتش فروزم چراغ
نگیرم ز اسلام دیگر سراغ ۱۱

به آتش بود گرم پشتم به روز
شبم بزم از آتش شود دلفروز ۱۲