شماره ۵۲ - شنیدم که بدخو زنی بد کنش

شنیدم که بدخو زنی بد کنش
شبی کرد مر شوی را سرزنش ۱

که چند از تو منزل نسازم جدا
چو هم قلتبان بینمت هم گدا ۲

از آن زن چو این سرزنش را شنفت
به زیر لب آن مرد خندید و گفت ۳

که آمد دو عیبم به چشمت عیان
ولی نیست جرمی مرا در میان ۴

چو خواندی مرا قلتبان و گدا
یکی را ز خود دان، یکی از خدا! ۵