شماره ۵۴ - شنیدم که مولای مردان علی

شنیدم که مولای مردان علی
نبی را وصی و خدا را ولی ۱

ز مسجد یکی روز چون بازگشت
به قصابی از دوستان برگذشت ۲

به او گفت قصاب کای قسوره
بکشتم یکی نغز فربه بره ۳

بفرما از آن رطلی آرم تو را
که از جان فزون دوست دارم تو را ۴

چنین گفت آن شاه ملک کرم
که بر کف بها را ندارم درم ۵

بنالید قصاب کای حق پرست
تو را گر درم نه، مرا صبر هست ۶

چو شیر خدا گفته‌ی او شنفت
به روی وی از لطف خندید و گفت ۷

که گر صبر نیکو است، اولی منم
که در کیش اسلام مولی منم! ۸

وگر خود بود تلخ، ای نیک‌نام،
پسندم ز صبرت چرا تلخ‌کام؟! ۹