هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از عشق به عنوان نیرویی که بارهای سنگین زندگی را تحمل میکند سخن میگوید. شاعر از عشق به معشوق و باده به عنوان منبع شادی و رهایی از اندوه جهان یاد میکند و آرزوی رسیدن به فردوس و رحمت الهی را دارد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین اشاره به باده و مفاهیم عرفانی نیاز به درک بالاتری دارد.
شماره ۸ - دادم بغمت شادی این هر دو جهان را
دادم بغمت شادی این هر دو جهان را
گر عشق نباشد که کشد بار گران را ۱
در روی تو بگشود نظر آنکه فروبست
از کار جهان دست و دل و چشم و زبان را ۲
از دیده همی اشک فشانم که توان دید
در آب روان سایه ی آن سرو روان را ۳
ای باده بهاری بهاری زقدومش خبری گوی
تا خاک فشانم بسر اندوه جهان را ۴
ساقی بده از آن می باقی قدحی باز
تا فاش کنم باقی این راز نهان را ۵
نطرب بسرا آیتی از رحمت خاصش
تاره سوی فردوس دهم دوزخیان را ۶
گر عشق نباشد که کشد بار گران را ۱
در روی تو بگشود نظر آنکه فروبست
از کار جهان دست و دل و چشم و زبان را ۲
از دیده همی اشک فشانم که توان دید
در آب روان سایه ی آن سرو روان را ۳
ای باده بهاری بهاری زقدومش خبری گوی
تا خاک فشانم بسر اندوه جهان را ۴
ساقی بده از آن می باقی قدحی باز
تا فاش کنم باقی این راز نهان را ۵
نطرب بسرا آیتی از رحمت خاصش
تاره سوی فردوس دهم دوزخیان را ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۳۵۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۷ - نشناخت دل از زلف تو ویرانه ی خود را
گوهر بعدی:شماره ۹ - بگذر ای ناصح فرزانه زافسانه ی ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
