شماره ۱۲ - جز به جان کس نشناسد صفت جانان را

جز به جان کس نشناسد صفت جانان را
هم به جانان بنگر تا بشناسی جان را ۱

نیست هستی به جز از هستی و هستی همه اوست
خواجه بیهوده به خود می نهد این بهتان را ۲

هوس خرمی از سر بنه ای طالب دوست
آتش افروز بخاری نخرد بستان را ۳

ره چو مقصد بود آن به نبود پایانش
عاشق آن نیست که اندیشه کند پایان را ۴

عشق نیران طلبش می برد از باغ نعیم
ورنه آدم نپسندد به خود این حرمان را ۵

کافرم خواند یکی وان دگرم مؤمن گفت
عشق هم کفر ببرد از من و هم ایمان را ۶

رو خرابی طلب ای دل که نگیرند خراج
جز ز آباد و نبخشند مگر ویران را ۷

در هوس خانه ی تن دیر بماندیم، کجاست
مرگ تا برکند این لعب گه شیطان را ۸

کشتی از لطمه ی موجی شکند، کوش نشاط
تا شوی بحر و به هم درشکنی توفان را ۹