شماره ۵۸ - گر بسوزیم بآتش همه گویند سزاست

گر بسوزیم بآتش همه گویند سزاست
در خور جورم و از فضل توام چشم عطاست ۱

گر بخوانی زعطا سر زخطا در پیش است
ور برانی بجفا روی امیدم بقفاست ۲

من بخود هر چه کنم گر کرم است آن ستم است
تو جفا می نکنی ور بکنی عین وفاست ۳

ای بسا لطف که در چشم بصیرت قهر است
باز قهریست که در پیش نظر لطف نماست ۴

آتش دوزخ و آن چشمه ی جان بخش بهشت
شعله ای از دل من، رشحه ای از دست شماست ۵

دفتر عشق سراسر همه خواندیم ولی
آنچه در یاد بماندست فراموشی ماست ۶

شادمانی جهان است که فانی گردد
غم بدان دل نبرد ره که نشاطش بخداست ۷