شماره ۷۹ - چه شتابی از پی من تو که رنجه شد سمندت

چه شتابی از پی من تو که رنجه شد سمندت
که من آمدم در این دشت که اوفتم به بندت ۱

تو نکو پسندی و من چه کنم که تا پسندت
نشوم، نگو نگردم من و لایق کمندت ۲

تو اگر ملولی از من، سر خویشتن بگیرم
من و چشم اشکبارم، تو و لعل نوشخندت ۳

دل زاهدان توانی ببری از آن نبردی
که نبود صید غافل زتو، در خور کمندت ۴

تو که خسرو کریمی زمن گدا چه پرسی
من و دست کوته من تو و همت بلندت ۵

دگر ای دل اوفتادی به بساط لعب طفلان
که بلطف می ستانند و بقهر می دهندت ۶

تو چه غمفرا نشاطی و چه بیهنر غلامی
که بهیچ میفروشیم وز ما نمیخرندت ۷