شماره ۹۲ - حاجتی دارم و حاشا که بگفتار آید

حاجتی دارم و حاشا که بگفتار آید
حجت است آن که بگفتار پدیدار آید ۱

سخن از پایه ی من خواست نه زانجا که تویی
من بوصف تو چه گویم که سزاوار آید ۲

پاس دل باید نه پاس زبان در بردوست
هر چه دردل گذرد به که بگفتار آید ۳

خیل شه خانه ی درویش بهم در شکند
چه عجب سینه گر از مهر تو افکار آید ۴

وقت در صحبت یاران مده از دست نشاط
این نه یاریست که چون رفت دگر بار آید ۵