هوش مصنوعی: این شعر از طغرل، شاعر ایرانی، بیانگر حالات عاشقانه و عرفانی است. شاعر از مستی و شوق عشق سخن می‌گوید و از جنون و خرد فراتر می‌رود. او با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند ناقه شوق، قطره خون، و جام شراب، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. همچنین، شاعر به بلندپروازی فکری خود اشاره می‌کند و معتقد است که معانی عمیق اشعارش قابل درک برای همه نیست.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای شاعرانه نیاز به درک ادبی بالاتری دارد.

شماره ۷۰ - رفتن هوش از سرم تا ساربان محمل است

رفتن هوش از سرم تا ساربان محمل است
ناقه شوق مرا در خاک مجنون منزل است ۱

آنقدر مستم که نشناسم جنون را از خرد
نشئه جام شراب من ز انگور دل است ۲

قطره خونی که از زخم دل من می چکد
نیست خون او شبنمی از شرم تیغ قاتل است! ۳

دارم از فکر بلند خویش مضمون بلند
صد فلاطون از کشاد معنی ام پا در گل است! ۴

شکر الله فارس میدان اشعارم کنون
نکته سربسته من لایق هر محفل است ۵

از رموز معنی من سرسری نتوان گذشت
غیر مضمون از کلامم هر چه فهمی باطل است ۶

بسته ام مضمون که از انصاف گوید مستمع
این همه رمز آشنائی ها ز فکر طغرل است! ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۵۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶۹ - گر چه رنگ و بو دلیل و شاهد روی گل است
گوهر بعدی:شماره ۷۱ - در کشور ملاحت شاهی تو را تمام است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.