شماره ۱۴۴ - عارض چون ماهش از برقع نمایان می کند

عارض چون ماهش از برقع نمایان می کند
عالمی را شمع رخسارش چراغان می کند ۱

از خیال غنچه اش دارم به دل جمعیتی
خاطرم را یاد آن گیسو پریشان می کند ۲

دوش با یاد رخش از دیده باریدم گهر
موج اشکم در جهان امروز طوفان می کند ۳

دل به کوی یار می باشد ولی هر دم چو مور
آن تفاخرها که در دست سلیمان می کند! ۴

ای پریرو نقش نیرنگ کدامین صورتی؟!
چشم صد آئینه را عکس تو حیران می کند! ۵

گر همین باشد گداز شعله شمع وفا
خانه زنبور را پروانه ویران می کند ۶

با مریض عشق دارو نیست در دکان دهر
مشکل مجنون ما را لیلی آسان می کند ۷

حیرتی دارم که طغرل بلبل از شب تا سحر
در حضور شاهد گل سخت افغان می کند ۸