شماره ۱۹۲ - هر که را باشد چو من گر شوخ سیمین غبغبش

هر که را باشد چو من گر شوخ سیمین غبغبش
در جهان نبود به غیر از شادکامی مشربش! ۱

عاقبت هر کس که دل بستست اندر زلف او
حل شود از عقده های این معما مطلبش ۲

می رسد آخر به وصل دولت لیلیوشان
عاشقی را گر بود مجنون شریک مکتبش ۳

تا دم روز قیامت صد عقیق اندر یمن
خون حسرت می خورد از سرخی لعل لبش ۴

می نماید چشم ما را چون هلال روز عید
هر کجا باشد نشان لعل پای مرکبش ۵

وعده یک بوسه مشروط به جانم کرده بود
نسخ تعلیق است گویا خط ریحان لبش ۶

ماه در عقرب بود منحوس در نزد حکیم
ای خوش آن روزی که باشد ماه اندر عقربش! ۷

چون سگان نالید طغرل بر درش تا صبحدم
نآمدش رحمی به دل از ناله نیم شبش! ۸