شماره ۲۰۸ - تا شد از کتم عدم در ملک هستی بود شمع

تا شد از کتم عدم در ملک هستی بود شمع
دایه شد پروانه گویا در شب مولود شمع ۱

بس که شب تا روز دارد گریه بر حال جهان
جز صدای اشک حسرت کی بود در رود شمع؟! ۲

گر چه باشد جنس او را گرمی بازار شب
غیر جان کندن ازین سودا نباشد سود شمع ۳

کردن اهل کرم اندر بلندی شد مثل
یک جهان پروانه می باشد مطیع جود شمع ۴

باشدش از جوش سودا طالع او مشتری
رشک می آید مرا از طالع مسعود شمع ۵

در قیام ایستاده با یک پای از شب تا سحر
کس نمی داند چه باشد عاقبت مقصود شمع؟! ۶

در وفا سر داد هر کس زندگی از سر گرفت
این مثل روشن بود از جسم غمفرسود شمع ۷

گر نباشد شمع کی پروانه باشد در جهان؟!
بود این پروانه ها نبود مگر از بود شمع؟! ۸

طغرل از جوش غم سودای او معلوم شد
کش بود از روغن پروانه گویا دود شمع! ۹