هوش مصنوعی: این متن شعری است که از زبان چراغ سخن می‌گوید و احساسات عمیقی مانند غم، حیرت، و امید را بیان می‌کند. چراغ به عنوان نمادی از روشنایی و مقاومت در برابر تاریکی توصیف شده است و از پروانه به عنوان همراهی وفادار یاد می‌کند. شاعر از رنج‌ها و ناله‌های چراغ می‌گوید و در نهایت به اسرار نهفته در وجود آن اشاره می‌کند.
رده سنی: 15+ این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و نمادین است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و احساسات سنگین مانند غم و اندوه ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.

شماره ۲۰۹ - بس که شب تا روز از غم گریه ها دارد چراغ

بس که شب تا روز از غم گریه ها دارد چراغ
از زبان شعله عرض مدعا دارد چراغ ۱

حیرتی دارم که دائم نانش اندر روغن است
ناله و فریاد هر ساعت چرا دارد چراغ؟! ۲

بهر دفع لشکر ظلمت کنون شب تا سحر
از پر پروانه از آتش لوا دارد چراغ ۳

در محیط آتش غم کشتی امید او
کی به جز پروانه فکر ناخدا دارد چراغ؟! ۴

طغرل این اسرار مخفی نیک روشن شد مرا
کش ازین بی طاقتی یک مدعا دارد چراغ! ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۰۸ - تا شد از کتم عدم در ملک هستی بود شمع
گوهر بعدی:شماره ۲۱۰ - از کمال روشنی در دیده شد جای چراغ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.